شاهرخ خان گفته: من فقط حس می کردم در جهان فیلم Dear Zindagi یک تازه وارد هستم.در محل فیلمبرداری، 99 درصد عوامل فیلم خانوم بودند  و من ایده ای در این باره نداشتم.این نسل از نسل من بسیار متفاوت است.من اینجا تازه وارد بودم و من نمی خواستم اجازه دهم که سطح کار آنها افت کند.

خب بله ، من تمرین می کردم اما با اجازه. من می توانم یک سکانس را بدون تمرین بازی کنم و فقط به مسیرم ادامه دهم مخصوصا در سکانس های طنز و کمدی. من می دانم که آلیا خیلی تمرین نمی کرد اما من از او می خواستم که به من کمک کند چون من در یک دنیای جدیدی بودم.

من اولین بار بود که با آلیا کار می کردم و می خواستم بدانم که او چه کاری انجام داده است و پس از آن مسیری را به من نشان دهد که من آن را دنبال کنم.خب من از او می پرسیدم که این مشکلی ندارد اگر من اینجا لبخند بزنم یا اگر من نگاهم به سمت دیگری باشد؟ ما خیلی دوست داشتنی تبادل نظر می کردیم چون تماشا کردن یک بازیگر و سهیم شدن این فضا خیلی به ندرت اتفاق می افتد چون اکثر بازیگران معمولا خودشان کارهایی که می دانند را انجام می دهند.

آلیا در موافقت با صحبت های شاهرخ گفته که احساس می کند بازیگران بدترین بازی و اجرای خودشان را وقتی ارائه می دهند که آنها فقط به خودشان در مقابل دوربین فکر می کنند و با بازیگران دیگر تعاملی ندارند.

آلیا گفته: من هرگز این کار را انجام ندادم چون هیچ بازیگری واقعا حتی از من نپرسیده که چه کاری باید انجام شود.شاید رندیپ هودا ولی او هم فقط خودش تمرین می کرد. من خیلی می ترسیدم چون این به نوعی فیلم طبیعی بود که ما فراموش می کردیم که در حال بازی کردن هستیم.شاهرخ از این فضا و محیط اطراف خودش به خوبی استفاده می کرد که خیلی بی دردسر بود ولی انجام دادن آن بسیار مشکل است.

من کاملا موافق هستم.من باور دارم که بدترین بازی ها و اجرا ها وقتی رخ می دهد که بازیگران در نمای نزدیک بازی می کنند، چون ما فقط به خودمان فکر می کنیم ولی لحظه ای که دوربین روی هر دوی ماست ما به کاری که بازیگر دیگر انجام خواهد داد فکر می کنیم و تعامل آغاز می شود.

ترجمه:amir